• Deborah Seymus

Waar ligt de grens en zeg ik nee tegen jou?

Zoals de meesten onder jullie wel weten kreeg ik in 2016 te maken met een burn-out en depressie. Ondertussen is het leven doorgegaan en neem ik daar terug actief deel aan. Ik slik mijn antidepressiva nog altijd en na mijn vorige mislukte poging ziet het er naar uit dat ik daar voorlopig nog niet mee kan stoppen.

Toch volg ik ondertussen terug les, werk ik op zondag terug in de horeca, ben ik bestuurslid van VZW ‘t Hart waar ik me met een nieuw onderzoek rond burn-out bezig houd, neem ik (betaalde) extra opdrachten aan, help ik mijn nieuw lief zijn appartement onder handen te nemen, maak ik tijd voor te netwerken, help ik iedereen verder waar het kan en… ontzie ik mezelf weer een beetje.

Stilletjes aan kruipt het patroon er weer in van alles aan te nemen en overal ‘ja’ tegen te zeggen, iets af willen maken en piekeren als dat niet perfect is.. Wat is die burn-out toch een verdomde valkuil.

Want, lieverds, het is niet aan jullie om mij te zeggen dat het te veel is aan het worden. Dat moet ik zelf doen. En dat ondervind ik elke keer terug opnieuw door tegen mijn grenzen aan te lopen. De twee laatste jaren leerde ik mensen in alle vormen en soorten kennen. En vanaf het moment dat ik openlijk uitkwam voor mijn burn-out was iedereen in eerste instantie heel ongerust en bezorgd. Maar na een tijdje ebt dat weg en dat is doodnormaal. We leven nu eenmaal in een maatschappij waar alles doorgaat, en als ik besluit op een moment om daar terug mee in te draaien en er klaar voor te zijn, gaat iedereen er ook van uit dat ik dat kan. Inclusief mezelf.

En daar mispak ik me elke keer aan. Elk weekend lig ik uitgeteld in de zetel. Tegenwoordig hoeft het daar zelfs nog geen weekend voor te zijn. Als het aan mij lag sliep ik elke nacht 12 uur en deed ik nog een middagdutje. Maar het ritme waar ik in mee wil laat dat niet toe.

‘Ben ik zot?’, denk ik dan.

Ben ik zo gek dat ik dat eigenlijk niet eens wil? Constant meekunnen. Altijd en overal op tijd zijn, actief zijn, een “debbieke” doen zoals mijn omgeving altijd zegt. Want mijn vastgeroeste patroon wil dat nog wel. Wil al die opdrachten vervolmaken, de perfecte student zijn, het perfecte lief, dochter, werknemer, noem maar op..

Maar eerlijk gezegd: ik kan dat niet. En ik denk dat ik dat ook nooit meer ga kunnen.

Ik moet nu settelen met een ‘Hé het is wel oké’, en daar dan ook echt oké mee zijn.

En daar wringt het schoentje. Dat botst met mijn karakter. En dat is dus elke week compleet kapot en uitgeblust thuiskomen. Tot ik het accepteer, dat deze maatschappij die op hol geslagen is, niet voor mijn veel te gevoelig klein hartje is weg gelegd.

En tot die dag… wil ik bij deze even alle studenten en lectoren bedanken. In welk jaar je ondertussen ook zit, of je dit jaar afstudeert of nog een jaar te gaan hebt: ik heb zoveel aan jullie gehad en heb dat nog steeds. Als ik van iemand geen begrip verwachtte was het van jullie. Maar jullie stonden er, met open armen. Elk van jullie. Met een knuffel, een advies, een schouder om op te huilen, een kordate aanpak om het van me over te nemen, en zoveel meer. 

Volgend jaar studeer ik (eindelijk) af, en dat had ik zonder jullie nooit kunnen doen. Daar ben ik dankbaar voor. Echt elke dag opnieuw. En daar doe ik het dan ook voor. Het bikkelen.

Dus, laten we afspreken, dat ik iets meer ‘nee’ leer zeggen tegen al mijn extra taken. Maar je kan niet verwachten van me dat ik ‘nee’ zeg tegen jullie, ik doe het veel te graag.

#school #burnout #journalism #maatschappij #depressie #personal #me #antidepressiva #life

7 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

Hé het is best oké…

Om even buiten de maatschappij te gaan staan. Om alle andere hoeken te verkennen. Dat probeer ik mezelf al de hele dag te vertellen, en dat zal ik waarschijnlijk nog wel een tijdje gaan moeten doen. A