• Deborah Seymus

Vijfentwintig jaar en compleet uitgeblust.

Vorige week zondag had mijn zus een brunch georganiseerd ter ere van haar verjaardag. Voor een stel vrienden en vriendinnen. Heel gezellig dacht ik nog. De avond ervoor hadden we flink gefeest en ik had weinig geslapen.

Maar dat gebeurde wel meer tegenwoordig. Het werd steeds later en later op het werk in het weekend. Gemiddeld tot een uur of 4 ‘s nachts naborrelen als je om 01.00 uur de laatste glazen door het afwasmachine had gejast was geen uitzondering.

Tijdens de week volg ik een (soms absurde) planning waar weinig ruimte overgelaten is voor ontspanning. Meestal ga ik van hot naar her en lig ik op een zondagavond uitgeput op de zetel. Ik kende niet anders de voorbije 5-7 jaar. Ik vond dat ook normaal en geloofde dat dat het leven van een jongvolwassene voorstelde. Ik dacht dat het normaal was om een fulltime studie te combineren met 20-25 uren werk. Daarbovenop een huishouden en graag ook nog de klasverantwoordelijke waar leerlingen terecht bij kunnen met hun vragen.

Tot afgelopen zondag.

Want ik kon ineens niet meer stoppen met huilen. Wat eerst een moment leek van frustraties afgeven, escaleerde snel in niet te stoppen huilbuien.

Ik huilde omdat ik moe was. Zo moe. Omdat ik niets meer snapte. Omdat ik geen advies meer wou geven aan anderen, maar er zelf ook geen wou aannemen.

Kortom ik huilde omdat mijn lichaam zei: “En nou is het genoeg. Ik ben 5 jaar afgejakkerd geweest, en 14 kilo afgevallen op een jaar. Ik ben op en ik houd er mee op, bekijk het maar.”

Noch voor ik het goed en wel besefte zat ik in de auto naar Strijen, een afgelegen dorpje in Nederland midden in de natuur. Mijn zus wentelde me in een huis vol rust, veiligheid en vooral veel & gezond eten. Lectoren werden verwittigd, lessen en afspraken werden gecanceld en mijn baas werd op de hoogte gesteld. Alles werd netjes geregeld, ik moest even aan niets anders denken dan mezelf.

Maar dat lukte me minder goed dan gedacht. Ik panikeerde ‘s nachts bij de gedachte achter te komen staan op school of een afspraak te vergeten. Ik werd gek bij het idee dat ik niet aan het werken was voor school.

Uitgebreid naar de supermarkt was geen optie, want een halfuur later stond ik huilend buiten. Niet begrijpend waarom ik dat niet kon. Een supermarkt! Hallo!

Ik was (en ben nog altijd) verschrikkelijk boos en verdrietig op mijn lichaam.

Waarom verdomme nu? De examens staan voor de boeg. Ik moet dit, ik moet dat,..

Afgelopen donderdag was het tijd om de dokter eens te bezoeken. Niet alleen wou ze met me praten, ook ik had wel behoefte aan een verklaring. Waarschijnlijk zou een week rust me er wel bovenop helpen dacht ik nog.

Haar verdict was snoeihard. Ik heb mijn lichaam zo afgemat dat het op het moment niets meer wil of kan. In technische termen, een burn-out. Tijdsduur van herstelproces: onbekend.

Ik leef constant in een bubbel waardoor het lijkt alsof ik niet echt op de wereld ben. Ik viel af en toe ook flauw.  Ik moet en mag alleen maar rusten. Mijn hersenen nemen op het moment geen nieuwe informatie meer op omdat ik ze zo uitgeput heb. Ik huil extreem veel. In een gesprek hoor ik vaak dingen niet meer. Als het slapen niet natuurlijk lukt moet ik overschakelen op medicatie. Ik walg van medicijnen.

En probeer dat allemaal maar eens uit te leggen aan je omgeving. Probeer dat maar eens te verkopen aan jezelf.

Een 25-jarige die haar leven net op de goede rails heeft gekregen en nu al compleet op is. Ik kan er nog steeds niet bij.

Toch heb ik veel steun ontvangen, soms uit onverwachte hoek. Lectoren zijn veel begripvoller als ik had verwacht en leerlingen die dicht bij me staan ongelofelijk behulpzaam.

Het wordt een lang proces van vallen en opstaan. Van weinig inspanningen leveren en hulp accepteren. Een proces waarin ik moet gaan leren om “nee” te zeggen. Waar ik mijn eigen grenzen in leer kennen. Een proces waarin ik ga leren dat niet alles wat ik zelf doe, ook altijd beter is. Een proces waarin ik anderen ook aan bod laat komen. Ik zal moeten leren dat ontspanning ook een dagelijkse verplichting is. En niet iets wat hoort bij de jaarlijkse vakantie.

Stilletjes aan begint het binnen te sijpelen. Wat er nu met mijn lichaam aan de hand is. Veel vragen blijven nog onbeantwoord maar research helpt voor een journaliste in spé.

Ook krijgen deze ziektes meer en meer bekendheid door aandacht van de media.Zo plaatste Het Laatste Nieuws eind september nog een artikel op hun website hierover. Federaal minister van Werk Kris Peeters (CD&V) gaat samen met Maggie De Block van Volksgezondheid psychische problemen zoals stress en burn-out op het werk aanpakken. Ook wijdde Panorama vanavond een uitzending aan de ziekte burn-out.

Een lichtpuntje aan het einde van de tunnel. Ik besef dat ik  nog veel moet leren maar laat dat nu een deugd zijn van het leven. Met die positieve insteek probeer ik het nu anders aan te pakken.

Boundaries are a part of self-care. They are healthy, normal and necessary. – Doreen Virtue

#burnout

1 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven