• Deborah Seymus

Over VICE en waarom ik er nu even niet ben

Ja, ik weet ‘t. Het is schandalig hoelang ik al niet meer heb geschreven – getypt. Maar, misschien tegen de verwachting in, heb ik het hier retedruk.

Afgelopen weken draaiden alleen maar om het uittypen, redigeren (herschrijven voor de leken onder jullie), herbekijken, redigeren en – uiteindelijk gelukkig – publiceren van mijn artikels. Ik schreef een stukje over hoe het is om door het leven te gaan als John, die 10 jaar geleden Nederland op zijn kop zette door herhaaldelijk fikkie te stoken en zo de bijnaam ‘pyromaan van ‘t Zandt’  kreeg. Verder ging ik in gesprek met Arie Haag* die met zijn gepubliceerde lijsten op Facebook oplichters te kakken zet en kreeg ik bezoek op de redactie van een vriendin die lijdt aan misofonie.

En ‘s avonds plofte ik dan doodmoe en voldaan op de zetel neer, of in bed. Tijdens het weekend kreeg ik altijd bezoek vanuit België en voor de komende maand staat ook dat op de planning.

Wel ben ik tot de verbazende conclusie gekomen dat Amsterdam helemaal niet zo sociaal is als ik dacht dat het zou zijn. Contacten worden stroef gelegd en zijn redelijk oppervlakkig. En dat vind ik soms moeilijk.

Daarom ging ik afgelopen weekend op bezoek in België. Mama, zus, beste vriendin en baby terug zien. Maar toen sloeg ineens iets toe wat ik in de verste verte niet had zien aankomen. Oké, ik werd zaterdag echt niet lekker en tegen zondag voelde ik me miserabel van de griep. Maar vanaf zondagnacht begon het voor het eerst terug: de angst- en paniekaanvallen. Shit, wat schrok ik. Hier was ik toch al over?? Ik was toch genezen? Hoe kon dit in godsnaam? Ik was echt net helemaal dik oké: gezond met wat extra vet, gelukkig, stabiel, goede routine, net slaapritme. En dan dit..

Ik heb het tot 14 u vandaag uitgehouden en toen besloot ik een Alprazolammetje te tikken. Cynisme alom dat ik daar net research rond aan ‘t doen ben voor mijn nieuwe artikel. Ik voel de paniek rustig aan wegglijden voor het eerst. Het onbedaarlijke huilen in de apotheek, bij de dokter, bij mensen, de angst om alleen te zijn, de knoop verstrengeld in mijn maag die zorgt dat ik niet kan eten en er ook niet van geniet vloeit langzaamaan even weg. Ik ben een beetje stoned.

In mijn hoofd gaat er een grote alarmbel af. Wat heb ik fout gedaan? Waarom is het terug? Hoelang deze keer weer? Ik weet dat het niet helpt. Dat ik moet genieten van het roesje dat ik nu ervaar. Vanmiddag heb ik even geen paniek meer. Ik was tot Antwerpen geraakt maar het is te vroeg. Koken en zorgen voor mezelf lukt nog niet dus ik keer terug naar Vosselaar.

Ik heb mezelf altijd voorgenomen om eerlijk te zijn op mijn blog en dat blijf ik doen.

Dus ja ik was/ben gelukkig in Amsterdam. Ik moet geloven dat dit tijdelijk is en blijven vechten, want terug aan de antidepressiva is geen optie. Dus ik BLIJF vechten, het WORDT terug beter, daar geloof ik in.

Tot snel.

#Amsterdam #journalism #depressie #dutch #ziekte #life #taboe

5 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven