• Deborah Seymus

Opgedragen aan de grootste eikel ooit.

Dit is misschien wel het heftigste stuk dat ik voor mij persoonlijk ooit ga schrijven. Sommigen zullen er door geschokt zijn, maar het is tijd om het van mij af te schrijven. Ik wens geen betuiging van medeleven of begrip. Het is iets dat ik met jullie wil delen omdat er misschien wel iemand in dezelfde situatie als mij zit of zat en hier iets aan heeft.

Ik neem, jullie, mee op reis een jaar geleden. Een jaar geleden kwam ik iemand heel speciaal tegen. Iemand waarvan ik dacht dat hij voor 100 procent te vertrouwen was, en dat gebeurde me zelden. Verliefdheid heb ik geen probleem mee, maar vertrouwen is diepgeworteld stuk geraakt. Maar bij hem leek het allemaal zo echt.

Na nog geen maand daten bezocht ik zijn ouders in Parijs. Ik had een heerlijk weekend, en voelde me warm en veilig. Ik voelde me geaccepteerd en begrepen. Zijn ouders waren zeer conservatief maar de gesprekken in gebrekkig Frans lieten me daar niets van merken. Wel had ik door dat zijn warme en zachte kant die al bijna nooit aanwezig was door jeugdtrauma’s, daar nog minder van zich liet zien. Toch kwamen we dat weekend dichter tot elkaar en in een opwelling vertelde ik hem dat ik verliefd aan het worden was. Niet goed wetende hoe hij hier op moest reageren liet hij het in het midden. “We zouden wel zien”.

Kort daarna gebeurde er iets waardoor onze beide werelden op zijn kop stonden. Ik bleek zwanger te zijn. For real, ik had twee zwangerschapstesten gedaan en beiden bleken positief te zijn. Geen seconde heb ik erover getwijfeld om hem te bellen en hij was daar. Cancelde al zijn afspraken, reed naar mij thuis in de bossen om mee te gaan naar de dokter. Ze nam de tijd om met ons beiden te praten en verzocht hem om even later haar ruimte te verlaten, ze wou me onder vier ogen spreken. “Deborah, dit is jou keuze. Als jij beslist dat je het wil houden kan hij daar niets tegen doen”, zei ze.

Want dat was het. Hij ging automatisch uit van een abortus, ik had geen keuze volgens hem. Een schande voor de familie, dat zou het zijn. Ik voelde emoties de overhand nemen op dat moment en besloot er een tijd over na te denken. Na dat gesprek gingen we op café. Ik rookte en dronk wijn om de emoties te verdringen, maar die kwamen de volgende morgen knetterhard binnen. Vier weken zwanger was ik. Van de eerste keer raak.

Even wat toelichting over hoe ik zwanger ben geraakt: na mijn burn-out en depressie was ik zoveel afgevallen dat ik een hele tijd onvruchtbaar was. Anticonceptie was overbodig, dus daar was ik al een tijd mee gestopt. Tijdens mijn laatste gesprek en weging zei mijn dokter dat het tijd werd om terug op te starten met anticonceptie gezien ik een gewicht naderde dat mijn cyclus weer op gang zou brengen. We besloten dat ik aankomende maand terug zou opstarten met mijn nuva-ring. 5 dagen daarvoor bleek het lot daar anders over te hebben gedacht en verloor ik mezelf in een passionele nacht waar ik achteraf nog veel spijt van zou hebben.

De dagen na het nieuws spendeerde ik door te praten met mijn omgeving en veel na te denken. Ik geraakte er niet uit. Dagen bleken weken door de periode van mijn examens en het abortuscentrum dat wenste de abortus uit te voeren na mijn examens. Meer en meer geraakte ik op dat leven in me gesteld. Mijn borsten groeiden, mijn hormonen speelden me parten, kortom mijn lijf was in volle glorie zwanger. Alleen kon ik er niet van genieten. Ik ben gek op kinderen en sinds een tijd ook goed in de omgang met ze. Kinderen ontnemen mijn stress, mijn gedachtegang over alle nutteloze en belangrijke zaken. Ik verdwijn in een andere wereld wanneer ik de oprechtheid en liefde van een kind ervaar. Dus mijn wens was er.

Maar zijn wens niet. Hij keerde zich van me af en van het leven dat in me zat. Voor hem kon het niet snel genoeg gaan. Tuurlijk liet hij uitschijnen dat hij me wou steunen, maar diep vanbinnen moest dit “probleem” zo snel mogelijk opgelost worden. En zo voelde ik me ook. Ik had iemand nodig die me begreep en die emotioneel sterk genoeg was om er voor me te zijn. Na anderhalve maand dubben en flippen koos ik ervoor om de abortus te laten uitvoeren. Een curettage. Ik was op dat moment 12 weken. Net op tijd dus nog.

Hij bood aan om er voor me te zijn tijdens te abortus maar ik weerde hem af. Ik zou het niet aankunnen om hem bij me te hebben op dat moment. Ik wou dat kindje dolgraag maar mijn situatie liet het niet toe en mijn eerste kind mocht gewoon niet van hem zijn. Waarom? Dat wist ik niet maar daar kwam ik later achter. Dat was mijn instinct dat me dat vertelde. De abortus was heftig en emotioneel. Ik had mijn beste vriend hand in hand bij me tijdens de procedure. En net voor ik flauwviel zag ik zijn gezicht vertrokken van de pijn omdat het leek dat hij mijn pijn voelde, wat achteraf ook bleek. Een curretage duurt normaal gezien een kwartier, de mijne duurde een uur. Ik heb al wat gezien qua fysieke pijn tijdens mijn leven maar dit tartte alles. Ik huilde, brabbelde onzinnige dingen en verloor het bewustzijn. Ik huilde zo diep vanbinnen dat de tranen zelfs niet kwamen. Het was een diepe en donkere plaats die ik zelfs tijdens mijn depressie nog nooit was tegengekomen.

Het leven werd uit mij gezogen, letterlijk, en zo voelde ik me ook. Na de ingreep werd ik ondersteunend begeleid door mijn beste vriend en uitvoerend arts naar een kamer. er werd me gevraagd of ik een glas water wou, dat weet ik nog. En verder leek de tijd door gespoeld te worden alsof ik in een fast-forward filmpje zat. De weeën kwamen heftig en plots opzetten na de curretage en lieten me nog eens te meer beseffen dat het nu game over was. Het leven in mij had mijn lichaam verlaten.

1-0.

Ik had er zelf voor gekozen, maar wel onder druk. Begrijp me niet verkeerd, een klein jaar later kijk ik er op terug met even veel pijn maar wel met meer begrip. En nu denken jullie dat het verhaal hierbij is afgelopen… Was het maar zo. Kort daarna liet ik hem terug toe in mijn leven en besloot hij, “na alles wat WE hadden meegemaakt” dat hij het wel wou wagen op een relatie. Op dat moment kon ik mijn geluk niet op. Ondanks alle pijn die ik ervaren had tijdens en voor mijn abortus was ik nog steeds gek op deze man. Helaas zag ik niet wat er daarna ging komen.

Na twee maanden van officieel in een relatie te zijn gingen we voor het eerst op romantisch weekend. 2 dagen naar de zee. Ik regelde alles, hij moest nergens naar kijken. Via AirBnb kwamen we bij een gezin terecht met 2 jonge kinderen. Al snel lag ik ravottend in het zwembad spelletjes met ze te spelen. Maar toen de oudste hem joelend binnen kwam halen en zei dat hij mee moest doen weigerde hij. Niet op een lieve of vriendelijke manier zoals je tegen kinderen zou doen. Eerder zoals hij tegen een collega zou praten. Dat liet me schrikken maar ik besloot er pas de volgende dag over te praten. We lagen in de duinen te kletsen over het leven en onze verwachtingen en daar kwam het plotsklaps ineens: “Ik maak het uit met je”.

Ineens, uit het niets. We hadden het over mijn kinderwens, waar hij het bestaan van af wist maar tot die tijd klaarblijkelijk had genegeerd? Hoe dat mogelijk was heb ik geen antwoord op gezien onze historie. Hij wist verdomme drommels goed hoe graag ik kinderen wou! Tranen met tuiten huilde hij om me te moeten laten gaan, en ik nog meer. Ik kleefde aan hem vast als lijm en kon hem niet laten gaan. Dus ondanks dat hij het had uitgemaakt bleef ik hem zien en bleef ik slapen. Elke ochtend was een marteling voor mezelf. Wakker worden in een appartement dat we eens samen hadden geschilderd maar nu niet meer als thuis aanvoelde. En hij deed er niets aan, aan dat gevoel. Zolang hij maar met me kon slapen was het prima. En ik tuinde er telkens in.

Zijn woorden hadden een magisch effect en tijdens elke ruzie kon hij het zo draaien dat ik het allemaal verkeerd zag. Tot het moment dat ik op vakantie trok met mijn mama. Ik was voor het eerst weg uit Antwerpen, weg van hem en kreeg een brief mee. Ik mocht hem pas openen als ik was gearriveerd. Bang voor wat komen zou liet ik de brief nog drie dagen ongeopend. En toen ik hem eindelijk opende stortte mijn wereld in. Een seksconversatie van ons had hij neer getypt met de vereiste dat ik hem nog een verjaardagscadeau schuldig was: een trio. Mijn hart brak in stukken. Na alles wat er was gebeurd, na mijn vele huilbuien en schreeuwende of nietszeggende vertrekken was dit wat ik kreeg.

Een fucked up seksspel. Dat was wat ik waard was in zijn ogen. Tijdens die vakantie werd ik zo ziek dat ik eerder moest vertrekken en direct naar het ziekenhuis moest. Wat bleek? Mijn laatste bezoek aan hem had letterlijk zijn sporen nagelaten. Hij was zo hardhandig geweest tijdens de daad dat ik er letterlijk etterende littekens van had opgelopen vanbinnen. De pijn was verschrikkelijk. Ik was geconstipeerd, en schreeuwde het uit toen ze met een camera vast stelden dat mijn ingang tot mijn baarmoeder vol zat met scheuren die waren ontstoken.

Op het moment dat een heel lieve verpleegster naar me toe kwam en aarzelend vroeg of ik verkracht was, werd het me te veel. Ik kon de haat in mijn beste vriendin haar ogen lezen, die me had gebracht. En haar haat nam de plaats in van mijn verdriet.

Ondertussen zijn we een half jaar verder en ben ik oké, fysiek. Maar de mentale littekens zijn niet te overzien. En dat besef ik per dag eens te meer. Ik heb nog veel werk voor de boeg maar ook dit zal me niet klein krijgen. Of het een les was die ik nodig had? Ja, misschien wel. Om minder snel mensen in mijn leven toe te laten, om te begrijpen dat ik altijd heb gereageerd vanuit een patroon dat ik iemand wil “fixen”. Terwijl de enige die ik moet “fixen” mezelf is. Ik ben stabiel, en op een gezond gewicht maar wanneer er iemand te dicht in mijn buurt komt op psychologisch vlak klap ik dicht. Ik verstijf letterlijk of krijg een paniekaanval. Ik heb verkeerde keuzes gemaakt, maar een kind van  hem krijgen had de meest foute geweest en gelukkig heeft mijn instinct me daarvoor behoed.

Ik ben zelden zo open en eerlijk geweest over iets wat ik meemaakte maar ik had dit nodig. Ook al herinneren de nachtmerries me wekelijks nog aan alle gesprekken, manipulaties en zieke sm-spelletjes weet ik dat later zal blijken dat ik deze les echt nodig had. Het brengt me ergens maar waar dat weet ik nog niet… Wel heb ik begrepen dat ik met een psychopaat in aanraking ben gekomen. Voor nu bestaat er alleen maar haat jegens hem, maar ook dat gaat ooit over.

15 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven