• Deborah Seymus

M a m a, eindelijk, mijn mama.

Het is zaterdagmiddag. De regen ketst tegen de ramen en op de achtergrond tikt de klok mee. Mama zit met opgetrokken knieën in haar pyjama te grinniken naar het tv-scherm. Ze heeft een verkoudheid en houdt het op een weekendje binnen. Ik ken haar nog niet goed zo. Relaxt en gelukkig. De vermoeidheid overvalt me weer na mijn operatie van afgelopen donderdag en ik dommel in. Plots hoor ik mama naar me toe schuifelen. Ze stopt me in met een deken. Ik open mijn ogen en voor ik in slaap val zeg ik haar: ‘Ik hou van je.’

In gedachten laat ik de vier letters traag rond draaien in mijn hoofd. M A M A.. Ik heb haar tien jaar moeten missen en eerlijk gezegd niet gekend. Mama was geen mama voor mij. De medicijnen maakten haar onherkenbaar voor ons en haar omgeving. Een schim van wie ze ooit was. Vaak werd ik boos op haar en op de buitenwereld. Maar ze kon er niets aan doen. Opnames in de psychiatrie waren het pijnlijkst. Ze werd volgestopt met pillen en liep dagen-tot wekenlang als een zombie rond. De eerste vriendjes passeerden maar echt praten erover kon ik niet. Diezelfde periode scheiden mijn ouders en uitte ik alles in een vorm van rebellie. Ik was een kleine heks en er was met mij geen land te bezeilen. Avonden en nachten lang bleef ik weg. Mama wist niet meer wat ze moest doen en zakte verder in. Ik kon het niet meer aan en vertrok. De eerste jaren woonde ik afwisselend bij iemand in, op een studentenkamer, boven een kroeg en eerlijk gezegd bij eender wie er maar plaats en een bed had. Een verdwaalde nomad op zoek naar een thuis.

Hier en daar tijdens de jaren kwam ik nog wel eens een maand terug. Of iets langer. Maar elke keer hield ik het snel voor bekeken. Het huis waar ik was opgegroeid was verre van een thuis voor mij. Het was donker en koud, en er heerste een verschrikkelijk negatieve sfeer door omstandigheden waar ik nu verder niet op inga.

In 2012 trok ik in bij mijn eerste vaste vriend. Dat liep goed tot ik naar Australië vertrok. De relatie redde het niet en ik kon weer spullen verhuizen. Ik trok in bij een kamergenoot die ik via internet had leren kennen in Antwerpen en crashte een tijd volledig. Ik stortte me in en op drank, feesten en flirts. Gelukkig was ik allesbehalve. Mijn grote liefde die ik had leren kennen toen ik 18 jaar was dook ook nog af en toe op en zorgde voor nog meer verwarring. Ik begon aan een hels tempo van drie jobs te combineren om mijn eigen schuldgevoel maar goed diep weg te kunnen stoppen.

In 2014 ging ik voor een tweede vaste relatie. Deze duurde langer en combineerde ik met een bachelor journalistiek en een parttime tot soms fulltime job. Het was veel, heel veel. De relatie bracht problemen met zich mee die ik voor de buitenwereld probeerde te verstoppen. Ik begon stilletjes aan af te vallen, tot dat het mijn omgeving begon op te vallen dat het niet goed ging. Ondertussen waren we op dat punt al eind 2015 en -15 kilo. Ik probeerde te redden wat er kon gered worden maar het baatte niet meer. Ik stortte in, volledig. Ik woog toen nog 41 kilo.

En juist, op dat punt, was ze er. Ze reed naar Antwerpen op een middag en schrok enorm hoe haar dochter er aan toe was. Een schim van wie ik ooit was… net als zijzelf een aantal jaren geleden. Mama was sterker dan ooit en vocht voor mij. Waar ik niet meer kon, en wou opgeven (lees: het leven), deed mama dat nu voor mij. Ze voederde me, zorgde ervoor dat ik alleen nog maar sliep door het constant in de gaten houden van mijn medicatie, en kon een opname in de psychiatrie tegenhouden door mij 2 maanden in huis te nemen. Heel stilletjes aan leerde ik terug eten. Ik leerde mezelf kennen, maar ook, mijn mama. Alle vragen die ik altijd had gehad werden nu beantwoord.

En daar zijn we nog altijd mee bezig. Na die 2 maanden werd er besloten dat ik een jaar bij haar zou komen wonen om mijn herstel te vervolledigen en het einde van mijn relatie te vergemakkelijken. Ik kan op deze manier mijn droom waarmaken; studeren zonder fulltime te moeten werken en leer mijn mama nog elke dag kennen. Ik kijk op naar haar en ben verschrikkelijk trots. ‘s Avonds kruip ik vaak in bed na een intens gesprek met haar en word ik overspoeld met geluk.

Ik heb ze. Mijn eigenste echte mama. Eindelijk. En daar kan ik nooit dankbaar genoeg voor zijn. 

#personal #me #love #life #family #truestory #mama

11 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven