• Deborah Seymus

L i e f d e

Ik spreek het woord zachtjes uit en blaas het traag de kille avondlucht in. Ik splits het op en blijf steken bij de “de”. Het woord rolt een aantal keer over mijn lippen en ik merk dat ik frons.

Lang na mijn laatste relatie heb ik gedacht het woord niet meer uit te spreken. Ik liep verdwaald tussen de betekenisloze “hoe is het nu met je?”-s en de “geef het genoeg tijd en heling”-kjes. Tot ik heel stilletjes begon te ontdooien. Stap per stap zette ik de deur op een kier naar vergeving en liefde in mezelf. Ik leerde dat liefde iets heel anders was dan een relatie hebben. Dat liefde zo onnoemelijk veel vormen kent en dat eigenliefde de belangrijkste echte, pure vorm van liefde is. Misschien wel de moeilijkste vorm, want jezelf liefhebben betekent dat je je eigen compleet accepteert in al zijn gedachten en acties zonder te denken dat je belangrijker bent dan iemand anders. Eigenliefde ontbrak in alle relaties die ik voordien had en daardoor schoot ik te kort. Zowel tegenover mijn partner als mezelf.

Ik kan niet zeggen waar of hoe het begon, die eigenliefde. Ik weet alleen dat het heel veel tijd kostte. En ook, dat het met veel vallen en opstaan (inclusief tranen) was. Maar goed eerlijk is eerlijk, jezelf liefhebben is een heel stuk makkelijker wanneer je je hart op een veilige afstand houdt van mensen die je kunnen raken. Het werd tijd dat ik die veilige cocon verliet en mijn vleugels terug ging uitstrekken.

Zo nam ik onlangs de proef nog eens op de som en besliste ik na een hele reeks overpeinzingen dat, als er iemand op mijn pad kwam, ik het zou laten gebeuren. Ik zou er chill op reageren en het “go with the flow”-principe toepassen. Ik zou niet gelijk wegrennen en open staan voor gesprekken. Eigenlijk ging me dat nog goed af in het begin, tot ik geconfronteerd werd met een van mijn oude angsten: twijfel. Ik twijfelde niet maar werd geconfronteerd met de andere persoon zijn twijfels. En jee plots werd ik me bewust van de gevoelens die dat bij mij losmaakte. In een reflex wou ik vluchten. Als iemand zijn twijfel uitspreekt gaat er een grote alarmbel bij mij af. Ik heb geleerd dat dat door mijn verleden komt. Bang om niet geaccepteerd te worden, bang om niet goed genoeg te zijn en bang om iemand toe te laten in mijn leven die al snel zijn biezen pakt. Twijfel zaait paniek bij mij, en om daar maar niet geconfronteerd mee te worden, hebben mijn hersenen daar natuurlijk allemaal vernuftige verdedigingsmechanismen voor uitgevonden.

Zo zal ik een flink stuk stiller worden en alles voor mezelf houden, ik reageer met veel sarcasme en lach een boel weg. Ik veins desinteresse en ik kan zelfs hautain of bitchy overkomen. In uitzonderlijke gevallen domineer ik de situatie door extreem onverschillig te reageren. Zo ook laatst.

Er is niets moeilijker dan te horen van iemand dat er wat scheelt met je innerlijk. Dat je te hard wisselt in emoties, te ondoordacht beslissingen neemt of antwoord geeft. En dan word ik stil, heel stil. Omdat niemand buiten ikzelf weet welk gevecht ik heb moeten leveren om mijn leven niet constant door elke prikkeling of impuls te laten leiden. Ik ben daar eindelijk. 80% van de tijd wik en weeg ik iets af voor ik de knoop doorhak. Weet je wat dat betekent voor iemand die vroeger 100% op gevoel leefde? Gi-gan-tisch veel.

Daarop afgekraakt worden doet pijn. Maar, als ik heel eerlijk ben valt er nu ook terug een warm gevoel over me heen. Toch een stukje trots. Ik heb het wel terug geprobeerd. Ik heb mijn liefde gegeven, en misschien zie ik er nu wel minder van af omdat ik voor het eerst geen liefde terug verwachtte. Ik heb onbaatzuchtige liefde mogen ervaren langs mijn kant. Schoon.

Binnenkort wordt het winter, tijd om mezelf in eigenliefde te wikkelen.

#eigenliefde #liefde #personal #twijfel

6 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven