• Deborah Seymus

Ik was twaalf, en mijn mama kon even niet meer werken.

Ik zal het nooit vergeten. Ik was een meisje van een jaar of 12 en lag samen met mijn kleinere zus in het bed van mama en papa. We woonden in een klein dorp van ongeveer 10.000 inwoners nabij een kerk, afgelegen in een bos.

‘s Zondags luisterden we naar de kerkklokken die gingen. Maar op één zondag ging het fout. Daar lagen we dan met z’n viertjes. Mijn zus en ik die aan het kwetteren waren samen met mijn vader en moeder. Ik weet niet meer zo goed of we het van tevoren hadden kunnen zien aankomen, of er tekenen waren. Ik heb mezelf dat lang kwalijk genomen dat ik het niet had gezien. Maar ik was 12.

Op een gegeven moment was het stil, ijzig stil en mijn moeder zei iets wat ik niet zo goed snapte. “Ik ga dood.” Eerst zei ze het heel rustig, maar toen we haar aankeken zag ik paniek in haar ogen. Ze herhaalde het meerdere keren. Ik dacht eerst dat ze een grapje met ons uithaalde en ons wou laten schrikken. Maar na een kwartier had iedereen door dat er iets flink mis was.

Mijn moeder was er heilig van overtuigd dat ze zou sterven omdat de kerkklokken geluid maakten.

Het was 2000. Ziekten zoals een burn-out of depressie waren nog helemaal niet zo gekend in die tijd.

Nouja, dokters kenden ze wel en durfden een diagnose te stellen maar daar hield het dan ook mee op. De volgende dag gingen we naar de dokter, mijn moeder kreeg het verdict te horen: een burn-out en veel rusten. Welke medicatie ze toen kreeg weet ik niet meer, maar dat kan nooit de juiste geweest zijn.

De jaren die daarop volgden zijn een aan- en afloop geweest van nieuwe medicatie, hoeveelheden afbouwen, desillusies, waanideeën, medicatie veranderen of weigeren te nemen, opname in de psychiatrie, etc..

Een goede tien jaar heeft dat geduurd. Een burn-out kon het niet meer zijn dus de dokters zijn over gegaan naar een nieuwe vaststelling: manisch-depressief. In die 10 jaar hebben wij het niet alleen moeilijk gehad, maar vooral mijn moeder. Die stootte voornamelijk op veel onbegrip en ronduit schandalige reacties.

Veel mensen zijn er nog altijd van overtuigd dat depressies en burn-outs geen echte ziekten zijn. Ook in de politiek, want Maggie gaf in april nog aan burn-out niet te herkennen als beroepsziekte.

Tot vandaag, want Maggie De Block, vandaag heb je (even) mijn respect gewonnen. Jawel,  Minister van Volksgezondheid heeft beslist om een burn-out te erkennen als een werkgerelateerde(!) ziekte. Niet als beroepsziekte dus, maar een werkgerelateerde. Een burn-out kent inderdaad vaak meerdere factoren en heeft niet altijd ‘het werk’ als enige factor.

Dus vandaag juich ik even vanbinnen en geloof ik dat er nog hoop is voor deze mensheid.

#burnoutpsychologiegetuigenispersonalstory

1 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven