• Deborah Seymus

Ik ben zo bang.

Ik huil vanbinnen, de hele tijd.

Ik voel me zo machteloos.

Ik kan al 5 dagen niet meer eten. Ik weet dat ik moet eten. Ik voel het aan heel mijn lichaam. Maar ik panikeer.

De hele dag door.

Ik versleep mezelf van de zetel naar het bed en terug, god wat schaam ik me. Waar is dat energieke meiske van 2 jaar geleden?! Wat is er met mij gebeurd?

Ik huil nogmaals, omdat ik voor het eerst aan medicatie moet die ik niet wil nemen. Waar ik oh zo verschrikkelijk bang voor ben. Want daar heb ik mijn mama 10 jaar aan gezien. Mama werd een zombie, word ik dat ook dan? Wat gaan mijn hersenen doen?

Ga ik ooit nog normaal kunnen eten? Ga ik mijn studie ooit kunnen afronden?

Stop Deborah, stop met je zorgen er om te maken.

Maar dat gaat niet. Ik maak me constant zorgen, omdat mijn lichaam/hoofd zegt dat er iets mis is. Alleen weet ik niet wat.

En ik kan alleen maar denken: als ik die griep nooit had gehad, dan had ik nooit mijn eerste echte paniekaanval gehad. Waarbij het leek alsof ik dood ging.

Ik kroop over het bed, en maakte mijn lief wakker, of hij me naar het ziekenhuis kon brengen. Denk dat die zelf ook heel erg schrok. Sindsdien is de angst niet meer weggeweest. Buiten gisteren. Gisteren was zo zalig.

Ik heb 22 mossels kunnen eten. En 3 frietjes. En ik was rustig. Er zat geen schroef op mijn keel, ik had niet het gevoel constant alles onder te kotsen. Ik wou niet kruipen over de grond en huilen tegelijkertijd. Ik kon zelfs eventjes lachen.

Alprozolam heet ‘t, fysiek en mentaal verslavend.

Ik mag ‘t maar 2 weken maximum nemen.

Maar wat gebeurt er dan? Wat dan als dit allesoverweldigende gevoel ineens terug komt?

Ik ben zo bang.

4 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven