• Deborah Seymus

Huidhonger

Ik lig buiten te staren naar de sterren. Vandaag was veel. Heel veel.

Het idee dat een volledige maatschappij van de een op de andere dag stilvalt is moeilijk te begrijpen. Het was voorspeld, het zat eraan te komen, maar wanneer het jezelf niet overkomt lijkt het altijd zo’n ver van-je-bed-show.

Plotsklaps sta ik in de Aldi mijn kar te bewaken, omdat iemand er een bloemkool uit wil jatten. Ineens word ik aangestaard omdat ik kuch. Ik besefte vandaag dat ik niet meer zo heel graag buiten kom, dat ook ik (de allesdurver), bang ben om spontaan naar Gent te gaan om af te spreken met iemand die ik net heb leren kennen. Het eens zo bruisende Antwerpen valt ineens stil. Thuis merk ik daar weinig van, wanneer ik met mijn vingers loop te wroeten in afwas, aarde en natte kleren uit de wasmachine. Eenmaal in de buitenwereld overvalt het besef me dat ik mijn ‘spontane trips’ niet meer kan verantwoorden. Dat mijn oma met haar verkoudheid misschien ook wel besmet geraakt. Dat ik misschien mijn liefste huisgenoot opzadel met een ziekte waar ik te weinig van weet.

Ik denk na over de mensen in mijn leven en realiseer me dat ik het echt mis om mijn lieve collega innig te kunnen knuffelen. Om spontaan de auto te pakken en mijn ex, die ik nu al bijna drie maanden niet meer in de ogen heb kunnen kijken, in Frankrijk te zeggen dat ik huidhonger heb. Die warme mannenarmen zijn me sneller dan gedacht abrupt ontrukt en dat doet pijn. Het besef dat ik ze niet meer kan omsluiten nu, door een naderende grenssluiting en te veel emotionele afstand, hakt er af en toe in. Ik vraag me af of het iets zou veranderen, waarschijnlijk niet. 

Met het naderen van de lente begin ik te beseffen dat ik de mensen die ik zo graag zie te weinig vastpak. Te weinig vertel hoeveel ze voor me betekenen. Het vraagt soms veel, dat onvoorwaardelijk houden van, met het in acht nemen van mijn grenzen. Toch probeer ik dit moment aan te grijpen om stil te staan bij al dat ‘geven om’. Het is zoveel gemakkelijker me te verliezen in mijn interviews die als broodjes over de toonbank verkopen en niet te stil te staan bij het gemis dat ik ervaar wanneer ik ‘s avonds alleen in bed lig, maar laat ik Corona dan daarvoor inzetten. Mijn joker, om terug stil te staan bij hoe mensen me doen voelen. 

Huidhonger is een typisch fenomeen dat opduikt wanneer mensen niet twee keer per dag een aanraking ervaren. Mijn volgende stuk zal ongetwijfeld daarover gaan, maar voor nu troost ik me met de gedachte dat mijn huidhonger binnenkort ook wel weer zal verdwijnen. Het gevoel van verdwaald te kunnen zijn door een tekort aan fysieke warmte is ook een gevoel dat er mag zijn. Door dat te accepteren geniet ik nog meer van die plotse en onverwachte aanrakingen *die er na de coronatijd ongetwijfeld zullen volgen.

32 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven