• Deborah Seymus

Hé het is best oké…

Om even buiten de maatschappij te gaan staan. Om alle andere hoeken te verkennen.

Dat probeer ik mezelf al de hele dag te vertellen, en dat zal ik waarschijnlijk nog wel een tijdje gaan moeten doen. Amper twee weken afwezig en ik zie rond mij alles doorgaan. En ik sta stil. Heel erg stil. Zo stil zelfs dat als ik er niet op let, mijn kleine baby-stapjes van vooruitgang niet zie.

Want ze zijn er! Vandaag een eerste dag zonder de bitch AKA de Alprozolam. En vandaag ook ALLEEN naar de winkel geweest en gekookt.

Vandaag ben ik even een held. Althans, dat schrijf ik op omdat ik me zo zou moeten gaan voelen. Da’s de bedoeling toch.

Want weetje.. het is best moeilijk om dat tegen jezelf te zeggen. “Hey, goed gedaan ik, dikke duim voor mezelf!”

Hoe vaak betrap jij je er zelf op dat je dat doet? En het ook echt toelaat om te voelen en het durft delen met anderen?

Want een rapport met twee onvoldoendes, dat vraagt toch om gezeur om die twee onvoldoendes? Heb het vooral niet over het feit dat je voor al die andere vakken wel geslaagd bent. Een promotie op het werk? Ja, maar die is er gewoon toevallig gekomen omdat er iemand anders werd ontslagen. Dat is niet dankzij jou harde werk. Nee, laten we dat vooral niet benoemen. Een fijne partner gevonden? Leuk, maar er zijn ook wel heel veel dingen fout aan hem hoor. En of de relatie blijft duren.. nou dat weet je nog zo net niet. Benzine op in de auto? Godverdomme, ik had nog zo gezegd tegen mezelf gisterenavond niet vergeten te tanken. Probleem met één van de kinderen? Iedereen zegt vast dat het aan mezelf ligt, ik doe vast zelf iets verkeerd. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

En willen we alsjeblieft ondertussen niet vergeten te blijven presteren, opvoeden, leren, opgroeien, rekeningen betalen en alle ballen even hoog houden?

Een burn-out hier, een depressie daar. Ik vind het opeens allemaal zo gek niet meer. Als je van een maatschappij kuddeloze dieren maakt die alleen maar moeten geven en presteren en zelfs niet meer weten hoe het moet om klein geluk te zien vind je het dan gek dat ze doordraaien? En als er dan eens gepraat moet worden met iemand professioneel kost dat je €60/uur. Wat niet zo gek is, heel de dag andermans problemen over je heen krijgen. Het is een zwaar beroep en daar mag betaald voor worden ook.

Grappige nota (sarcastisch): Psychotherapeuten en heel de tralala worden niet terugbetaald in ons land door de ziekteverzekering. Dus stap je dan echt zo snel naar iemand om je ei eens kwijt te kunnen? Dat verleden van jou was best moeilijk maar ach, vergeten en doorgaan dat moet je!

Het houdt een keer op hoor. Wel pas na 100 alarmbelletjes want de mens is sterk geprogrammeerd met een rugzak aan briefjes waar op staat: niet-zwak-zijn en nooit-opgeven, falen-is-voor-losers en meer van die shit.

Want dat is het uiteindelijk. Een mooie verpakking (de belofte van succes etc..) met vooral heel veel shit erin.

Ik word er niet gelukkig van. Fijn dat de zon dat voor mij wel kan doen.

#burnout #maatschappij #depressie #alprozolam #paniekremmers

3 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven