• Deborah Seymus

Evolving story 1 (vervolg)

Jeroen*, een jonge twintiger die tien jaar heeft doorgebracht in de psychiatrie reageert op de open brief rond euthanasie.

“Geen goed idee”, vindt hij zelf.

“Dat die optie bestaat, geeft me op dit moment de moed om door te gaan. Als het enige alternatief is om jezelf voor de trein te gooien, dan houdt het helemaal op. Het is niet iets waar mensen zomaar voor kiezen. Er gaat een hele geschiedenis aan vooraf.”

In het geval van Jeroen duurt die geschiedenis al meer dan tien jaar. Toen hij twaalf jaar was werd er autisme vastgesteld. Wat later kwam daar ook nog een persoonlijkheidsstoornis bij kijken. Hij ging van de ene psychiater en psycholoog naar de andere. Uiteindelijk zonder resultaat.

Hij stelt dan ook de opmerking “zolang er perspectief is, kan een patiënt veel aan.” in vraag.

“Perspectieven moeten wel realistisch en duurzaam zijn. Na de zoveelste doorverwijzing kun je je afvragen of er echt nog wel perspectieven zijn.”

Joris Vandenberghe (UZ Leuven) en Broeder van Liefde Raf De Rycke benadrukken hoe waardevol het is, dat de euthanasiewet geen onderscheid maakt tussen fysiek en psychisch lijden. Psychische stoornissen worden hier nadrukkelijk niet gediscrimineerd, iets wat op de arbeidsmarkt of bij de publieke opinie vaak anders is.

Toch wringt deze kwestie ook, want psychisch lijden is veel moeilijker in cijfers en prognoses te vatten.

Waar trek je de grens als het gaat over ondraaglijk psychisch lijden?

*Jeroen is een pseudoniem

Bron: De Morgen 8/12/15

1 keer bekeken0 reacties