• Deborah Seymus

Een nieuw avontuur in Amsterdam zonder antidepressiva!

Zo,.. thee naast m’n bed, het zonnetje dat in mijn kamer af en toe meekijkt, het geluid van de wasmachine op de achtergrond,..

Ik geloof dat ik me hier al best thuis voel op Amsterdam Noord. Ik woon hier sinds afgelopen zaterdag en ben sinds gisteren ook een (tijdelijke) Amsterdammer geworden officieel. Wat is het de laatste tijd allemaal snel gegaan. Het inpakken heb ik natuurlijk typisch op z’n Deborah’s op één nacht gedaan en de volgende middag stond ik met m’n boeltje al uitgepakt op de kamer die ik hier huur. Ik woon samen met drie andere leeftijdsgenootjes. Roomies met een ziel en verstand, waar ik erg dankbaar voor ben. Vanavond ga ik met de meiden van hier naar een workshop rond “werken aan jezelf”. Polly kwam er mee af, nog voor ik haar gezien had stelde ze dat voor en wist ik: dat gaat wel klikken.

De eerste avond die ik hier spendeerde ben ik een wandeling gaan maken en boodschappen gaan doen om te kijken waar ik woonde. Toen ik erachter kwam dat ik naast 2 super grote parken EN een vijver woonde kon mijn geluk niet meer op. Een traan biggelde over mijn wang van dankbaarheid. Het lot had ervoor gezorgd dat mijn angst van geen rust te kunnen vinden in zo’n drukke stad ook weggenomen werd. Die angst was er niet zonder reden want zoals de titel het al verklapt heb ik nieuws. Voor mij is het redelijk groot nieuws:

Ik ben aan het afkicken van de antidepressiva. Vandaag zit ik op 1 maand en 1 dag, en het gaat goed!

Ik had hem zelf ook niet zien aankomen. Het kwam eigenlijk heel toevallig. 4 dagen vergeten en ineens besloten om cold turkey te gaan. De eerste weken zei ik niets tegen niemand omdat ik bang was dat ze overbezorgd gingen reageren en ik zelf eerst eens wou kijken hoe ik er op zou reageren. Er wordt altijd afgeraden om cold turkey af te kicken. Je krijgt afkickverschijnselen in hogere mate waardoor het gemakkelijker wordt om terug aan de pillen te gaan. Toch was en is dit voor mij de juiste manier. Of het op langere termijn gaat werken weet ik niet, maar, het feit dat ik al een maand zonder zit en geen last meer heb sinds een aantal dagen zegt al heel veel.

Mijn afkickverschijnselen vielen dan ook best mee. Buiten de constante elektrische schokjes en duizeligheid merkte ik er niet veel van. En daar moet ik wel eerlijk in zijn: IK merkte er niet veel van. Want ik geloof dat ik in België wel het een en ander op iemand heb afgereageerd. Dat is niet eerlijk van me geweest. Die vriendschap ben ik dan ook kwijt gespeeld. Af en toe doet het me nog wel eens pijn, maar dan denk ik… “If you can’t handle that, you don’t belong in my heart”.

Een beetje hard misschien maar het afgelopen jaar heb ik zoveel vriendschappen buiten gekeild dat het me steeds minder raakt. Ik weet dat het tijdelijk is, dat het een destructieve vorm van therapie is om even en alleen aan mezelf te kunnen denken. Schijnbaar heb ik dat nu nodig. Ik kan altijd met alles en iedereen om en blijf geven ongeacht de destructieve persoonlijkheid waar ik mee omga maar wanneer mensen dat niet bij mij kunnen of proberen, kon ik ze niet laten gaan. Nu wel, nu is dat oké. Ik weet nu, dat zoals ik voor een ander vecht, er soms ook voor mij mag gevochten worden.

Terug naar de antidepressiva: ik heb het afgelopen week aan mijn dokter verteld. Eerlijk is eerlijk, een grote fan van mijn uitgepuzzeld concept was ze niet maar toch besloot ze me te steunen. Ook kreeg ik eindelijk de woorden te horen die ik nodig had:

“Ongeacht of je het nu volhoudt of niet om te stoppen, wanneer je terug komt in de zomer zouden ik en een collega graag opstarten met EMDR-therapie. Ik weet dat je niet volledig eerlijk bent op dit moment tegen me Deborah en dat het onmogelijk voor je lijkt om ooit nog een relatie aan te gaan.Je praat er niet veel over… en dan bedoel ik hetgeen wat er afgelopen jaar allemaal is gebeurd. Tuurlijk heb ik je dossier gelezen maar dat zegt me allemaal niet zo veel. Ik denk dat het beter met je gaat, veel beter dan dat je omgeving denkt. En stel dat het niet lukt daar in Amsterdam he dan neem je ze gewoon eventjes terug. Het is geen missie die NU MOET slagen, maar een experiment. We kijken wel hoe het gaat. Let je wel goed op jezelf? En check je regelmatig even bij me in?”

Dat is mijn dokter, ten volle uit. Op hetzelfde moment besefte ik ook waarom ikke laatste tijd te maken kreeg met woede-aanvallen. Het was een combinatie van:

  1. Boos op mezelf, dat ik zo dom ben geweest om in een psychopaat zijn verhaal te trappen met grote gevolgen voor mezelf.

  2. Boos vanwege mijn hersenen die doorgaven dat ze niet meer dezelfde hoeveelheid stofjes binnen kregen als gewoonlijk.

  3. Boos op de mensen die altijd maar blijven zeggen dat ik hulp nodig heb, er iets mis met me is, ik de dingen niet juist aanpak,..

En dat laatste, daar heb ik het echt heel erg moeilijk mee gehad. Nu besef ik ook waarom ik me ZO opgelucht en ZO fijn voel dat ik weg ben. Hier veroordeelt niemand me. Hier mag ik de Deborah zijn die in processen zit en dat op haar eigen manier aanpakt in plaats van iemand anders zijn/haar pad te moeten volgen.

Hier ben ik Deborah, de journalist die aan haar toekomst komt werken bij VICE en die let op zichzelf. Die een balans maakt tussen sociaal zijn en haar eigen privacy respecteert. Een Deborah die luistert naar haar lichaam. En vooral: een Deborah die een traan kan laten als ze gelukkig EN verdrietig is. Een Deborah die eerlijk is met zichzelf. Laat het avontuur maar beginnen, ik ben er klaar voor!

#Amsterdam #journalism #therapy #selflove #antidepressants

2 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven