• Deborah Seymus

Een maatschappij op hol geslagen

Ik stap de bus in. Oordopjes zijn mijn barrière tussen mij en mijn omgeving. Oscar and the Wolf laat de paniek en emoties zakken.

Ik kijk rond en observeer. Iedereen zit net als mij driftig op zijn smartphone te tikken. Enkele gesprekken tussen collega’s laten de volledige stilte in de bus wegebben.

“Wat is er mis met ons?” vraag ik mezelf af terwijl er een traan rolt. Waarom raakt het me zo hard? Ik weet dat ik niet alleen ben, en dat maakt het moeilijker. Vannacht werd ik geconfronteerd met het pijnlijk lijden van iemand in mijn omgeving die zijn weg niet kan vinden binnen de maatschappij. Ik herken veel dingen vanuit mijn depressie en burn-out maar sommige dingen zijn nieuw. De gesprekken zijn heftig en geëmotioneerd.

“Je bent niet alleen”, herhaal ik tegen mezelf en in mijn hart naar alle mensen die hun weg niet lijken te vinden. Waarom lukt het me wel binnen de journalistiek wat ik niet in mijn persoonlijke leven lijk te kunnen? Ik voel me afwisselend gedisconnecteerd van deze maatschappij. Ik walg er van terwijl mijn hart elke dag blijft groeien. Een vat gevuld met emoties. Een vat vol met liefde dat ik blijf delen.

Ik kijk op van mijn smartphone en zie een verdwaalde blik mijn ogen zoeken. Een schuchtere glimlach kijkt me aan.

Een paar ogen die ik steeds meer en meer schijn te (her)kennen. Verloren en op zoek.

Maar naar wat? Naar liefde? Begrip misschien? Of zoeken we allemaal naar een manier om deze maatschappij die zo snel evolueert en dol draait de rug toe te kunnen keren?

Mijn gedachten dwalen terug naar vanmorgen. De hopeloosheid in zijn schreeuwen raakte mijn ziel. Ik herkende het zo goed. Met jezelf geen blijf weten. Het verdwalen in lege nachten zoekend naar iets waarvan je geen weet hebt.

Machteloos voelde ik me. Ik weet ondertussen dat veel liefde het enige redmiddel is. Ten opzichte van jezelf, je omgeving en buitenstaanders. Liefst nog het meest naar die laatste. Want de groep is groeiend en smeekt schreeuwend om begrip.

Ik stel mezelf vaak de vraag op welke manier ik als persoon een onderdeel van deze wereld wil zijn. Ik vind binnen de journalistiek wel mijn weg, maar wat doe ik na de werkuren? Ik ben zo beperkt in energie en dat vecht in een constante met het vat liefde dat ik binnen in me draag.

De glimlach in de bus kijkt me terug aan en sluit zijn ogen even bemoedigend na het bestuderen van mijn betraande gezicht. Daar, mijn zonnetje voor vandaag. Misschien denk ik wel te veel na. Misschien stel ik me wel aan.

Ik verman mezelf gauw na die gedachten en besef dat het misschien zo moet zijn voor mij. Want ik blijf heilig geloven in een ommekeer. Ooit zijn we met teveel die het spuugzat zijn.

En met die gedachte glimlach ik oprecht terug naar de vreemde in de bus.

#dutch #reflection #society

4 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

365 dagen later verdrinken er nog steeds vluchtelingen

Iets meer dan een jaar geleden schreeuwden alle kranten moord en brand om Aylan, het Syriche jongetje van drie, die verdronk tijdens de oversteek naar het Griekse eiland Kos. Schandalig vonden we het