• Deborah Seymus

Au-pairen doe je zo!

Laat me eerst heel duidelijk stellen: in deze blog kom je niet te weten hoe je perfect met kinderen omgaat die niet van jou zijn. Wel laat ik je meekijken in het leven van Deborah als au-pair met twee schatjes van patatjes: Willem en Maureen.

Goede vriendin Dora Gasia probeert niet alleen een perfecte mama te zijn (waar ze volgens mij echt elke dag in slaagt, ook al zegt ze van niet), maar richt zich tegelijkertijd ook op haar loopbaan. Die bestaat uit een mix van social media, pr en marketing. Liefst allemaal tezamen. En als single mama is dat niet altijd even gemakkelijk. Zeker niet tijdens de zomervakantie. Daarom bestaan er au-pairs. Niet omdat mama’s de zorgen van hun kinderen willen afgeven, maar omdat ze er als perfecte mama willen zijn. En die mama wil ook kleren en leuke uitjes kunnen betalen.

De au-pair vormt een hecht team, alleszins zo hoort het te zijn, met de mama. Want geloof me, alles wordt gebriefd. Zo geef je de mama toch nog het idee dat ze niets heeft gemist, ook al weet je diep in je hart dat ze dat wel denkt.

De afgelopen dagen met Maureen en Willem waren heerlijk. Vanaf dag een openden de kinderen zich als een waaier voor mij en kreeg ik een kijk in hun belevingswereld.En ik kan je zeggen, die is best interessant!

Ik leerde dat Willem wat tijd nodig had om af te koelen als hij boos is, en dat Maureen van tijd tot tijd gesteld is op een knuffel of een aai over haar bolletje. Ook kreeg ik hele verhalen van de kinderen over al hun routines (die ze, moet ik zeggen, heel netjes opvolgen).

Met Maureen hield ik een ‘girlsday’ in het subtropisch zwembad terwijl Willem naar een vriendje ging en toen Maureen vandaag na veel knuffels en Nurofen ziek in bed werd gestopt kreeg Willem de volle aandacht tijdens een kietelspel. Gemakkelijk is het niet altijd, je aandacht verdelen en zorgen dat niemand zich buiten gesloten voelt. Maar als je de kinderen dan ‘s avonds in bed stopt en ze na ‘voorleestijd’ een dikke kus geeft en ze fluisterend ‘slaapwel’ zeggen, weet je dat je het niet zo slecht hebt gedaan.

Ik ken niet alle middeltjes en tools die mama heeft, en soms moet ik me behelpen met wat ik zelf zou doen bij mijn eigen kind. En als kinderloze jongvolwassene is dat vaak zoeken en uitproberen. Toen ik de eerste dag aankwam had ik daar wat schrik voor, dat ik niet goed genoeg zou zijn, weetje wel. Maar al gauw bleek dat een 5- en 7-jarige heel goed bleken te kunnen aangeven wat ze nodig hadden.

Ik kan me voorstellen dat mijn omgeving zich afvraagt waarom ik voor deze job heb gekozen. De meesten onder jullie kennen me als iemand die vroeger niet zo happig op kinderen was. Maar, er zijn een aantal dingen veranderd. Ten eerste is mijn biologische klok serieus aan het tikken gegaan. En ik twijfelde om dit neer te schrijven, gezien het wel erg persoonlijk is maar ik ben altijd eerlijk geweest op mijn blog. Over de goede en slechte dingen. Dus ook dat ik een vruchtje liet weghalen dat niet op de juiste moment kwam. Had ik het daar moeilijk mee toen? Jazeker. Denk ik er nog vaak aan? Absoluut. Heb ik er spijt van? Nee. Ik kon dat wezentje niet geven wat ik wou en wil kunnen geven in de toekomst. Het moment kon niet meer ongeschikt zijn dan dat. Vol in mijn opleiding journalistiek, geen vaste relatie…Ik nam er op mijn eigen manier afscheid van en vrede mee. Meer kon ik niet doen.

En dankzij die ervaring heb ik wel mogen beseffen dat een kindje, later, heel welkom is in mijn leven. Tot die tijd neem ik het genoegen met de zaligheid van au-pair te zijn, ook al weet ik dat het een heel moeilijk afscheid gaat worden van deze twee schatjes die zo hard aan me hangen. Morgen gaan we samen naar de kapper, zodat ze fris geknipt aan het nieuwe schooljaar..

Wacht even, Willem roept dat hij niet kan slapen van ‘de lampjes’. Even naar boven de jongste terug instoppen! Wordt vervolgd…

#aupair #babysit #kids #parenting

2 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven