• Deborah Seymus

Afkicken van antidepressiva

Een jaar en een maand geleden startte ik met het nemen van antidepressiva. Ik ben heel lang blij geweest dat dat pilletje bestond. Maar de laatste maanden begon het me te irriteren. Ik was afhankelijk van medicatie, en nog erger, ik leefde al meer dan een jaar in mijn bubbel. Waar ik vroeger mijn emoties niet kon controleren, impulsieve beslissingen nam en enorme hoogtes en laagtes kende werd dat nu allemaal voor mij geregeld. Huilen doe ik niet/ bijna nooit meer. Emoties komen anders binnen, zachter. Allerlei soorten gesprekken ervaar ik vanop een afstand. Alsof ze me minder raken. Mensen zien of merken het niet zo aan mij. Maar vanbinnen vecht ik. Ik mis het gevoel van overspoeld te geraken door emoties, ik mis mijn geheugen dat alles piekfijn kon onthouden. Ik wil terug echt zijn.

Dus ik besloot afgelopen week in Parijs te stoppen met mijn antidepressiva. Ik was er helemaal klaar mee. Het weer was goed, mijn gezelschap heerlijk en ik genoot. Toen ik zondagmorgen in Antwerpen wakker werd begreep ik dat het te vroeg was, en ik het fout had aangepakt. Zoals wordt aangeraden (lees:verplicht) moet je afbouwen met antidepressiva. Dat had ik niet gedaan. Ik koos voor cold turkey. 48 uur later lag ik met hoge koorts, rillingen en een diep depressief gevoel in bed. Ik liet me ophalen door een vriendin die alle hoogtes en laagtes had meegemaakt, spendeerde de dag met gezond eten en slapen en ging naar bed. Vannacht bereikte ik mijn limiet. De angst overviel me, de nachtmerries waren te heftig. Ik huilde eindelijk terug. En dat wou ik even terug hebben. De echte Deborah met haar hoogtes en laagtes. Degene waar ik soms zelf niet mee om kan gaan, die ik niet kan uitleggen aan mensen.

Een paar uur geleden nam ik mijn pilletje terug. De dag gleed verder voorbij. Ik voel me boos en een mislukkeling. Ik voel me onbegrepen. Op een jaar tijd heb ik mijn studie terug opgepakt, werk ik terug 1 dag/weekend en heb ik mijn rijbewijs behaald. En toch ben ik vaak zo moe. Zo zo moe. Ik cancel afspraken vaak, ik doe minder dan ik zou willen. En dat maakt me boos want dat ben ik niet.

En de prangende vraag waar niemand me antwoord op kan geven blijft door mijn hoofd spoken: is het de burn-out met zijn naweeën of zijn het de bijwerkingen van die rot medicatie?

#antidepressiva #burnout #kickoff

2 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

Hé het is best oké…

Om even buiten de maatschappij te gaan staan. Om alle andere hoeken te verkennen. Dat probeer ik mezelf al de hele dag te vertellen, en dat zal ik waarschijnlijk nog wel een tijdje gaan moeten doen. A