• Deborah Seymus

5: Hoog bezoek op restaurant

Tafel 101, de gedoemde tafel.

Borderline 23; een gekend restaurant met innovatieve keuken op een vrijdagavond, kun je je het al voorstellen?

Stampvol want: iedereen wil eten. En liefst zo snel mogelijk. Mensen hebben een hele week gewerkt, koppels hebben ruzie gemaakt en de kinderen zijn weer flink lastig geweest. Tijd dus om onszelf vol te gieten met drank en vol te stoppen met eten. Zo dacht ook tafel 101. Al moet ik wel zeggen dat ze er vreemde manieren op na hielden.

Tafel 101 had met 4 personen gereserveerd. Vrij laat ook, 21.15 u. Zoals het elke restaurantbezoeker betaamt komt de vroege altijd te laat en degene die laat reserveert.. yes je raadt het al: te vroeg!

Om 20.45 stond er een jong koppeltje voor onze neus. Met de vraag of hun tafel al beschikbaar was. Met amper tijd om hier aandacht aan te besteden werd het koppeltje vriendelijk gevraagd zich even te plaatsen op ons (verwarmd!) terras met bijhorende sigaret en aperitief. Gezien ze toch nog op hun gezelschap moesten wachten vonden ze dit dan ook helemaal niet erg.

Ik dacht nog, aha die tafel zal flink meevallen. Leken me vriendelijke mensen. Ik had alleen de overige kornuiten niet meegerekend. Jan, Piet en Klaas.

U hoort het goed, 3 personen plus koppel. Maar… hadden ze niet gereserveerd voor 4? Oh jawel, maar sommige mensen eigenen hunzelf een restaurant toe op een vrijdagavond en gaan er van uit dat alles en iedereen inclusief stoelen en tafels aangepast worden aan hun gezelschap. En dat hadden we niet, een extra tafel. Dus het werd proppen aan een tafel voor 4. Klaas die al gezopen had voor het hele trio wurmde zich tussen de 2 andere heren in en begon al hevig om aandacht te roepen. De champagne mocht aanrukken en na 10 minuten te zitten kreeg mijn collega deze opmerking “Seg, laat die amusekes mor komen zenne”.

Zo ging het even door. Van de vraag “of mijn vader dan wel ne goeie gast was” tot “nog wa frut, da eet k geire”. Stilletjes aan had iedereen er genoeg van. Na een paar goedgemikte reacties op hun opmerkingen, uiteraard bleven we ui-ter-st professioneel, bestelden Jan en Piet een koffie. Klaas bestelde niets want die lag te slapen. Halleluja! En toen hadden we ze terug. Want de koffie kwam niet. Na de derde vraag of ze dan toch alsjeblieft een koffie konden krijgen kregen ze deze pardoes voor hun neus met een paar lieflijke blikken. Die laatste insinueerden oprotten. Ik denk dat ze het ongeveer ergens in hun kleinschalige hersenen begrepen hadden en toen ze de rekening bestelden slaakte iedereen een zucht van opluchting. Behalve zij. Want de champagne had rijkelijk gevloeid zoals het betaamd, alleen hadden ze er geloof ik niet op gerekend dat die achteraf ook betaald moest worden. Klaas werd wakker en viel net niet van zijn stoel. Tja, zuipen en freten als een koning kan en betalen hoort ook bij het plan Klaas! Klaas luistert overigens naar de naam Seppe heb ik horen zeggen..

Conclusie: blijf thuis als je raar bent en nee het restaurant is niet je keuken, slaapkamer of woonkamer!

P.S. Als je graag te weten wil komen hoe je je wel gedraagt volgens ons op restaurant, neem dan zeker even een kijkje op Wouter Verkerk zijn blog. Die vind je hier

2 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

365 dagen later verdrinken er nog steeds vluchtelingen

Iets meer dan een jaar geleden schreeuwden alle kranten moord en brand om Aylan, het Syriche jongetje van drie, die verdronk tijdens de oversteek naar het Griekse eiland Kos. Schandalig vonden we het