• Deborah Seymus

4: De havenarbeiders zijn boos en wij hebben ‘t geweten.

Een rustige maandagavond. Niets aan ‘t handje. Ik moest naar een gemeentevergadering ja, maar ach een uurtje en ik zou weer thuis zijn.

Terwijl ik richting stadhuis fietste zag ik hier en daar een oranje vestje over ‘t straat. In stilte liepen ze dezelfde richting op als ik aan het fietsen was. Ik had totaal geen idee wat me te wachten stond.

Afwachtend tot het 19.30 was keek ik met een medestudent wat rond, op zoek naar de rest die onderweg was. Wat ronddraaiend zag ik opeens tumult bij Den Engel, het gekende café waar menig pas-gehuwd stel de glazen klinkt en waar het gemeentebestuur na de gemeenteraad een bolleke heft. Er werd geroepen en gefloten en voor ik het wist had een meute havenarbeiders zich bij elkaar verzameld en gooiden bommetjes in het rond. Niet van die kleintjes overigens, nee hoor, gewoon Bengaals vuurwerk. Wordt traditioneel gebruikt in de zeevaart om noodsignalen uit te sturen en valt amper te doven met water of zand. En warm? Aaach valt wel mee, een graad of duizend. Als je ‘t niet gelooft, hier even een kijkje nemen.

De meute begon zich te verplaatsen van het café richting het stadhuis en kwam als een zwerm vliegen op ons af. En wat waren ze kwaad. En dronken, vooral dat laatste. En laat dat nou net geen goeie combinatie zijn.

Het verbaasde me al dat er voor het stadhuis een mooi rijtje agenten in uniform stond. Voorzien van een geel fluo-vestje, in tegenstelling tot de havenarbeiders die een oranje droegen verzochten ze iedereen om naar achteren te gaan en niet te veel te duwen. Nou, verzochten was het ook niet echt, ze duwden ons letterlijk naar achteren. Vooral toen het spectaculaire moment daar was dat één van die havenarbeiders het in z’n kop kreeg om zo’n Bengaals vuurwerk naar ons toe te gooien. De reacties die daarop volgden zijn mooi vastgelegd en kan u dan ook met bijpassend gegil en bange gezichten herbekijken.

Wat bleek? Omdat onze vrolijke vrienden zich verzameld hadden en zich een plaats wouden verzekeren op de gemeenteraad werden wij niet toegelaten. Studenten, of zoals ze het zo mooi verwoordden: “een bende snotahaapeen, da goa ier wel om us job eh”, konden onder geen enkele voorwaarde hun plaats inpikken. Het stadsbestuur had namelijk al 2 MIDDELBARE scholen binnengelaten. Maar toen één van onze studenten toch een sneak peek kon nemen kwam hij verbaasd terug buiten. De politie sprak over een volledig volzet gebouw, er kon niemand meer bij, etc..

Een zaal waarin 70 stoelen zijn gezet die niet allemaal bezet zijn is geen volle zaal.

Conclusie: overdreven voorzorgsmaatregelen voor een bang gemeentebestuur dat zichzelf wil beschermen tegen de gevolgen van hun eigen beslissingen of een weloverwogen aanpak tegen herrieschoppers?

1 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

365 dagen later verdrinken er nog steeds vluchtelingen

Iets meer dan een jaar geleden schreeuwden alle kranten moord en brand om Aylan, het Syriche jongetje van drie, die verdronk tijdens de oversteek naar het Griekse eiland Kos. Schandalig vonden we het