• Deborah Seymus

30. 't Is (bijna) gebeurd.



Ik ga de laatste uren als twintiger in. Met thee, in mijn onderbroek en veel te grote t-shirt lig ik in de zetel na te denken.


30 voelt heel dubbel. Het getal past bij de meer serieuze versie die ik ben geworden: ik houd langer dan een jaar dezelfde job aan, ik besteed mijn belastingen uit aan mijn boekhouder, ik doe wekelijks mijn was en flos tegenwoordig mijn tanden (nadat de tandarts ze met een spoedbehandeling had gered van de ondergang, teveel tandsteen enzo you know). Het past bij mijn behoefte om een thee te nemen in plaats van een fles rode wijn, te letten op de hoeveelheid vetten die ik nog steeds naar binnenspeel zonder een grammetje bij te komen en me schuldig te voelen als ik te laat kom op mijn werk.


Maar: 30 past niet bij mijn onstuimigheid, flapuitigheid (jajaja, ik weet 't da's geen woord), brutale mond en de impulsieve dingen die ik nog steeds onderneem. Alhoewel op die laatste eigenlijk gewoon geen leeftijd moet staan.


Sommige dingen zijn veranderd: ik ben nu verslaafd aan mijn ventilator in plaats van mijn slaappillen, ik hoef niet meer altijd roepend mijn gelijk te behalen, slaap met een knuffel in plaats van een man en lig in bed om 23u in plaats van 11 u 's morgens.


Sommige dingen zijn hetzelfde gebleven: ik peuter nog steeds af en toe in mijn neus, kijk naar programma's zoals Love Island en Temptation Island en heb nog steeds dezelfde rare kledingstijl.


Ik heb lang gedacht dat ik op mijn 30 kindjes zou hebben, op z'n minst één man en Argenta me eindelijk een lening had toegekend. Da's allemaal wat achterop de planning geraakt. Ik was de afgelopen twee jaar blijkbaar drukker bezig met een business op poten zetten, mezelf vinden met de hulp van mijn nieuwe vriend PSY en voor het eerst spaargeld aan de kant zetten. En eerlijk: dat voelt echt heel goed. Die stabiele versie van mezelf. Soms ook wel wat saai en dan wil ik weer eens uit de ban springen en creëer ik wat drama, maar dan de light versie van vroeger (much more fun). Het verschil is dat ik nu ook vrienden heb die me echt kennen, accepteren en durven tegenhouden. Oja, en ik die meer nadenkt.


Het is niet altijd even makkelijk om 30 te zijn en als single (op sneakers, want hakken zijn alleen nog voor korte afstanden) aan je cava te staan nippen, terwijl de schattigste kinderen van vrienden rond je hollen. Maar: ik hoef nooit met iemand rekening te houden in mijn eigen bed. Ik eet wat ik wil, draag wat ik wil en spendeer tijd met wie ik wil.


Op de komende tien jaar met een drie voor. Vind ik leuk.



100 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven