• Deborah Seymus

29, wanneer de 30 onvermijdelijk is

Binnen 20 minuten ga ik mijn laatste jaar in als twintiger. Terwijl ik me dat bedenk, kijk ik naar mijn tenen. Die zien er nog net hetzelfde uit als toen ik op een stabiele maat 39 uitkwam. Grote dames, grote voeten.

Mijn onderbenen hebben wat meer haar gekregen dan vroeger; gek, want ik epileer ze sinds twee jaar. Op mijn bovenbenen staat er sinds een aantal maanden wat celulitus. Als ik erin knijp voel ik vetbobbeltjes. Verbaasd vraag ik me af waar dat vet allemaal vandaan komt. Och ja, dat kommetje met ijs dat ik ‘s avonds tegenwoordig genietend naar binnen lepel, zal er wel voor iets tussen zitten.

Op mijn buik begint zich een restantje vet op te hopen, klaar voor de winter. Ik trek er mijn nachtjurk eens overheen en probeer mijn buik in te trekken. Nog steeds een foodbaby van die heerlijke ovenschotel van daarstraks.

Mijn borsten zwellen tegenwoordig tijdens de periode van de maand een flink eind op en laten het afweten wanneer ik me daarna in sexy lingerie wil hijsen.

Het valt me op dat elk lichaamsdeel is veranderd. Het is uitgezet, versmald of vertoont tekenen van een spurt naar de 30.

Mijn lichaam is dus veranderd maar mijn geest en hart ook. Samen hebben ze, mooi in evolutie, gevochten en geleefd.

Trots kijk ik naar dat licht gehavende lichaam. Ik ben 29 en ik leef nog. De wereld ligt aan mijn voeten en ik hou van mijn lichaam, geest en hart. Ik voel me meer één met mezelf dan ik op eender welke verjaardag heb gevoeld.

Ik ben nog steeds single, ik heb geen kinderen en ik dacht vroeger altijd dat dat het doel was. Als ik dat nog niet had bereikt op deze leeftijd zou ik sowieso een loser zijn. ‘t Gekke is dat ik me nog nooit zo vrij heb gevoeld, hier in België. Vrij als journalist, maar vooral als mens. Ik doe, als een van de weinigen, echt elke dag wat ik graag doe. Met goesting, met passie, met een enorm grote mond en met veel te veel nieuwsgierigheid.

Zo tegen de 30 aanlopen is niet slecht, besef ik. Het wordt eindelijk wat rustiger en steeds meer Deborah. Elke dag wordt het duidelijker waarom ik hier ben en wat ik nog allemaal wil uitsteken.

Graag meer van dat. 30, u bent zeer welkom en ja, de 29 is voorlopig ook prima.

P.S. Het is nu 00.30u, dit 29-jarig feestvarken sluit vredig haar ogen want slapen = life.

11 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven