• Deborah Seymus

2017 was een jaar van emotionele rollercoasters

Een jaar terugblikken.. ik doe het standaard een aantal dagen voor de jaarwisseling. Op het moment zelf peins ik er wel even over maar meestal heb ik toch een glaasje te veel op om het nog logisch te kunnen verwoorden. Traditiegetrouw (een nieuwe traditie, ja ik weet het) deel ik op deze blog de hoogtepunten van mijn jaar. De momenten waar ik dankbaar voor ben en de lessen die het leven mij voorgeschoteld heeft. En dat waren er wel een aantal dit jaar.

Laten we beginnen met..

JANUARI

Ik had net iemand nieuw leren kennen, die later een psychopaat bleek te zijn. Ook kwam ik rond die tijd te weten dat ik zwanger was. Januari was de donkerste maand van 2017. Niet alleen gaf ik mijn kindje af, ook verloor ik een deeltje van mezelf op dat moment. Dat leven in mij maakte me anders. Het onstuimige in mijn karakter verloor een beetje zijn glans die maand. Ik stond ineens stil bij alle verantwoordelijkheden die een jonge moeder moest dragen. Die ik zou moeten dragen gezien ik er alleen voor stond. De angst dat ik later niet meer zwanger zou kunnen geraken kwam regelmatig de kop op steken. God wat was het moeilijk om de knoop door te hakken. Bijna een jaar later komt 24 januari steeds dichter bij. Makkelijk heb ik het er niet altijd mee, maar dankzij de tijd kan ik zeggen dat ik toch dankbaar ben dat ik mijn instinct heb gevolgd. Dankbaar dat ik zo diep heb gezeten, waardoor andere zaken makkelijker te relativeren zijn. Ik kan dingen beter in perspectief plaatsen sinds dat moment.

FEBRUARI

Een rollercoaster aan emoties passeerde die maand. Ik huilde vaak en had het moeilijk met de keuze die ik had gemaakt in januari. Op een gegeven moment had ik het er te moeilijk mee waardoor ik naar een psycholoog binnen mijn school stapte. En met een hele simpele resem aan woorden hielp zij me die maand verder. “Rouw maar, ‘t is oké. Je hebt iets verloren dat je mist dus het is normaal dat je verdriet hebt. Uit dat maar. Je hebt die beslissing genomen uit gevoel. Je kan die abortus niet meer ongedaan maken, maar je kan het wel accepteren dat het de beste keuze voor JOUW leven was.” Ik heb dat nog vaak herhaald als ik verdrietig was, en geleerd dat ik mijzelf de schuld er niet van kon geven dat dit gebeurd was. Dus Els, februari draag ik aan jou op.

MAART, APRIL en MEI

Lichamelijk waren mijn symptomen van het zwanger zijn nu bijna tot volledig weg. Tijdens die maanden had ik enorm veel steun aan Ayla en mijn beste vriendin Jitske. Zij was in oktober bevallen en begreep als geen ander hoe het moest zijn voor mij. Baby Ayla begreep er natuurlijk niks van maar schonk me haar ongecompliceerde, eerlijke liefde. Ik genoot van haar aandacht en kon altijd even verdwijnen in Ayla haar wereld. Tussendoor zwichtte ik af en toe nog voor de psychopaat, wat vaak uitputtende en teleurstellende discussies met zich mee bracht. Maar ik zag wel hoeveel aandacht een kind nodig had en besefte dat ik mijn kindje dat nooit had kunnen bieden tijdens mijn studie journalistiek. Ook stond deze maand in het teken van mijn studie. Mijn liefde voor de journalistiek bleef groeien en liet me zekerder van mijn stuk voelen dat dit was wat ik wou doen. Dus dankjewel Jitske, Ayla en nou ja mijn studie.

JUNI/JULI

Juni en juli waren een specialleke. Ik begon in mijn hart afscheid te nemen van de psychopaat en mijn moeder nam me mee naar Bretagne. Daar, in Frankrijk, met een vulgaire brief van hem in mijn handen, liet ik mijn tranen de vrije loop. Het verdriet en de woede die ik al die maanden had opgekropt kregen nu de kans om zich een weg te banen. Ook belandde ik die maand in het ziekenhuis en begonnen de puzzelstukjes pas in elkaar te vallen toen de verpleegster me vroeg of ik verkracht was. Ik begon mijn moeder stilletjes aan voor het eerst echt terug te leren kennen. Dat was al een tijdje bezig maar voor mij werd het pas echt duidelijk in juni. De knuffels, liefde en warmte die ik van haar kreeg en jarenlang zo gemist had kon ik voor het eerst echt toelaten. Ik smolt. Letterlijk. Mijn hart begon te smelten. Ik werd zachter vanaf die maand, terug een beetje meer de oude Deborah. De persoon die ik al jarenlang miste. Ik opende mezelf naar mijn mama toe en ons contact werd anders. De band werd steviger. Dus mama, juni is van jou liefste.

AUGUSTUS

De laatste twee weken van augustus zal ik niet snel vergeten. Een lieve, prachtige vriendin had me gevraagd om twee weken te komen babysitten in Gent op haar dochter en zoon. Vanaf de eerste dag voelde ik me thuis. De liefde van die kids was overweldigend, ook al maakten ze soms ruzie. Maar dat hoort er nu eenmaal bij. Makkelijk was het voor mij en de mama niet altijd (ik heb haar wel eens moeten lastig vallen op het werk), maar wat was ik dankbaar. De leuke dingen die we samen hebben gedaan, de inkijk die ik heb gekregen in haar dagdagelijks leven,… Ik zou er een verhaal over kunnen schrijven. Na die twee weken kreeg ik het mooiste cadeau wat ik al jarenlang wou hebben: deze Apple macbook waar ik nu heerlijk op kan typen. Zonder de verplichte accu-kabel. Ik heb al zo veel genot met dit ding ervaren door opdrachten op het openbaar vervoer af te kunnen werken, snel een telefoontje te doen of in de les met de laptop samenvattingen te kunnen schrijven. Dora meid, eindeloos veel respect voor jou leven en mijn woorden schieten te kort om je te bedanken.

SEPTEMBER

24 september had ik een groep mensen bij elkaar getroggeld om mijn verjaardag te vieren. Afgezien van wat mindere situaties die avond ben ik nog steeds heel erg dankbaar dat ik zoveel fijne en lieve vrienden mag hebben. Er zijn er sindsdien ook een aantal die niet meer mee tellen, ook vrienden die toen niet aanwezig waren. Of dat voor altijd zo is? Dat weet ik niet, maar wel weet ik dat ik mensen te snel toe liet. Te veel gaf que energie. En dat kostte me ook energie die ik broodnodig had tijdens de wintermaanden. Ik ben september dankbaar voor de les dat niet iedereen die ik als vriend beschouwde ook nu nog in mijn leven past. Er zijn er nieuwe bijgekomen waar ik veel bewuster voor heb gekozen.

OKTOBER/NOVEMBER en DECEMBER

Een aaneenschakeling van enorm veel keerpunten en lessen. Ik vergaf mezelf dat ik ooit was gevallen voor de psychopaat. Ik groeide zo dicht naar mijn mama toe dat ik na een lange dag in Antwerpen niets liever wou dan naar Vosselaar rijden. Ik leerde dat een warm nest veel meer voor mij betekende dan ik ooit had gedacht. Ook stootte ik met mijn hoofd terug tegen de muur en zakte ik even weg in een ‘winterdip’. Ik sloot me even af van de wereld en omringde me met mijn gevoelens en gedachten in een veilige omgeving waar ik het kon toelaten dat er voor me werd gezorgd. Ik maakte enorm veel ruzie met mensen en sloot sommigen ook buiten. Later leerde ik dat ik mijn woede projecteerde. Ik gebruikte terug veel Alprazolam door de slapeloze nachten en kickte af. Daar ben ik nu nog mee bezig trouwens. Ik genoot intens van de gesprekken met mama terwijl de kerstboom werd opgetuigd. Ook kreeg ik te horen dat ik werd aangenomen als stagiaire bij VICE en tekende ik mijn contract voor mijn appartement op Amsterdam Noord.

Als ik er zo op terugkijk is 2017 een heel heftig jaar geweest maar, belangrijker, een ommekeer naar mezelf toe. Ik ben mezelf op een ongeziene manier tegen gekomen en heb beseft dat ik de jaren daarvoor vaak een masker opzette. Dat ik niet altijd de goede keuzes nam voor mijzelf. En dat dat ook oké was, omdat ik lerende ben. En geen van die lessen ooit zou willen missen.

Dankjewel 2017. Je was het jaar waarin ik definitief koos voor mezelf.

5 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven