• Deborah Seymus

2: Achter de schermen

Ongetwijfeld kan ik deze week bloggen over iets waar ik me aan heb gestoord tijdens het rond zwalpen met mijn fiets door Antwerpen. Maar als ik heel eerlijk ben ga ik vandaag niet schrijven over de infrastructuur van Antwerpen, hoe het openbaar vervoer op geen enkele manier zijn afspraken qua tijd aanhoudt (daar hebben we het later uitgebreid een keer over), noch ga ik iets neertypen over het weer dat dezer dagen toch echt wel het onderwerp van gesprek blijkt. Nee, vandaag ga ik het dichterbij zoeken.

Er is namelijk deze week iets gebeurd wat onmogelijk door de beugel kan. Waar ik niet alleen gefrustreerd van werd, maar ook heel erg boos. En boos ben ik niet gauw. Om jullie allemaal op ‘de trein van het verhaal’ mee te krijgen moet ik eerst wat achtergrondinformatie schetsen. Voor de meesten is het al duidelijk dat ik journalistiek studeer (hoop ik). Waar ik dat doe, heb ik nog niet echt vermeld. En ‘t schijnt dat die school vandaag wel het vermelden waard is. Ik studeer op het Artesis-Plantijn campus Meistraat. Jaja, de Artesis- en Plantijn hogescholen zijn gefusioneerd. Al een tijdje hoor.Sinds oktober 2013 om precies te zijn. De fusionering op zich liep al niet van een leien dakje want die was voorzien voor januari 2013. Maar zoals we allemaal wel weten; gesprekken waarin hoge pieten zijn gemoeid en waar grote beslissingen moeten genomen worden duren nu eenmaal wat langer. Héél veel langer vaak. Maar goed, dat wordt hun ruimschoots vergeven als ze daarna dan ook met een fantastisch nieuw plan voor de dag komen. Dan vergeven wij alles. Want zo zijn we. Toen die fusionering dus eindelijk rond was werd er ook heel wat verwacht. Nouja, veel.. dat is voor iedereen persoonlijk.

Voor studenten is het namelijk al prima als informatie tijdig en via een niet al té ingewikkeld medium wordt meegedeeld, dat inschrijvingen vlot verlopen en niet langer duren dan 2(!) weken, dat lectoren hun job doen waar ze voor betaald worden; en indien ze dit niet doen hiervoor worden berispt maar VOORAL dat afspraken nageleefd worden en beloftes nagekomen.

En laat het nu net die dingen zijn waar campus Meistraat op het moment gigantisch te kort inschiet. Volgend verhaal is afgelopen week echt gebeurd en hier is tot op de dag van vandaag nog niets over gepubliceerd. Lees even het volgende:

Student : “Na mijn eerste jaar, dat kei hard werken was schreef ik me met volle moed terug in voor een tweede jaar journalistiek. Ik had net zoals de meeste leerlingen een paar vakken niet gehaald in mijn eerste jaar dus moest deze meenemen. Het waren ook de vakken waar ze mij aan het begin van mijn opleiding voor hadden gewaarschuwd. Gedrukte media en Nederlands. 2 vakken die gegeven werden door een zéér strenge, soms tot in het ridicuul-gedreven lector. En héél belangrijk: 2 vakken die niet getolereerd mogen worden door het tolerantiekrediet van de student zelf. Er bestond dus geen mogelijkheid om met een 8/20 het vak achter te laten en me te focussen op een ander vak. Ik heb alles gegeven voor die 2 kl*te vakken, want dat zijn het. Helaas was het niet genoeg. Meenemen dan maar dacht ik.. Tot ik op gesprek mocht bij het opleidingshoofd om mijn programma van het tweede jaar samen te stellen. Meneer vroeg aan mij wat mijn cijfer was voor gedrukte media. Ik antwoordde met een schuldige blik: “Een 8, jammer genoeg.” Ah dat komt mooi uit, zei hij me. “Gezien jij het zelf niet kan tolereren ga ik dat doen, maaaar hou je mond hierover tegen de andere leerlingen.” Stomverbaasd liep ik terug naar huis, nadenkend over zijn woorden tot ik halverwege een straat stopte en ineens besefte: IK MOET NOOIT MEER GEDRUKTE DOEN!! Ik kon het niet geloven. Het vak waar zoveel leerlingen de school al voor hadden verlaten en om hadden gehuild moest IK(?!) niet meer afleggen? Wat een prachtig cadeau! Mijn lessen in het tweede jaar waren ondertussen begonnen en vrolijk begon ik aan mijn tweede jaar. Gaandeweg kwam ik te weten dat hetzelfde met andere leerlingen was gebeurd. We vroegen onszelf wel af of dit nu eigenlijk wel legaal was maar verdwaasd door blijdschap lieten we het maar zo. Het opleidingshoofd verzekerde er ons van via interne communicatie dat we geen lessen meer moesten volgen en vrijgesteld waren.”

Klinkt te mooi om waar te zijn toch? Dat bleek ook zo. Afgelopen week kregen we een e-mail van ons opleidingshoofd. Met de vraag of het mogelijk was om een spoedvergadering in te lassen. Vanwege “beslissingen die eerder gemaakt waren en waar hij nu op moest terugkomen”. Mijn belletje ging gelijk rinkelen. Oh jee, dat heeft te maken met gedrukte media. En ja hoor, dat had het ook. Niet alleen werd onze afspraak teniet gedaan, ook wordt er van ons verwacht dat we de lessen (die we eigenlijk niet moesten volgen, remember?) inhalen op lesvrije momenten waar we geacht worden bezig te zijn met andere vakken. Niet volgens ons opleidingshoofd natuurlijk, nee die stelt ons wel vrij van die lessen. Hoe de lector in kwestie daarover denkt, daar heeft hij natuurlijk geen idee van. Ik vrees dat hij die dag niet alleen zijn respect is verloren maar ook zijn geloofwaardigheid.

Nu vraag ik u in alle eerlijkheid: zou u 900 euro als student zijnde betalen aan een school die u; nadat het academiejaar al een maand bezig is, vertelde dat u bepaalde vakken ineens wel weer moet opnemen in uw lessenpakket? Dat u andere vakken hierdoor moet laten vallen? Vergeet u vooral niet de  boeken die gekocht zijn te verkopen? En uiteraard ook boeken die niet gekocht zijn bij de start van het academiejaar nu wel aan een nieuwprijs aan te schaffen.

Van een school wordt verwacht dat zij afspraken en regels hanteert. In ruil krijgen zij hier geld voor, véél geld. Want da’s vorig jaar ook opgeslagen. U wilt kwaliteit? Dan betaalt u ervoor! En snel ook alstublieft! Waar dat die kwaliteit zich precies dan in manifesteert op de AP hogeschool? Dat is mij tot op de dag van vandaag nog onbekend.

Ik heb namelijk al lang betaald, en bovenstaand verhaal ervoor teruggekregen.

1 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

365 dagen later verdrinken er nog steeds vluchtelingen

Iets meer dan een jaar geleden schreeuwden alle kranten moord en brand om Aylan, het Syriche jongetje van drie, die verdronk tijdens de oversteek naar het Griekse eiland Kos. Schandalig vonden we het