Waar ligt de grens en zeg ik nee tegen jou?

Zoals de meesten onder jullie wel weten kreeg ik in 2016 te maken met een burn-out en depressie. Ondertussen is het leven doorgegaan en neem ik daar terug actief deel aan. Ik slik mijn antidepressiva nog altijd en na mijn vorige mislukte poging ziet het er naar uit dat ik daar voorlopig nog niet mee kan stoppen. Toch volg ik ondertussen terug les, werk ik op zondag terug in de horeca, ben ik bestuurslid van VZW ‘t Hart waar ik me met een nieuw onderzoek rond burn-out bezig ho

Afkicken van antidepressiva

Een jaar en een maand geleden startte ik met het nemen van antidepressiva. Ik ben heel lang blij geweest dat dat pilletje bestond. Maar de laatste maanden begon het me te irriteren. Ik was afhankelijk van medicatie, en nog erger, ik leefde al meer dan een jaar in mijn bubbel. Waar ik vroeger mijn emoties niet kon controleren, impulsieve beslissingen nam en enorme hoogtes en laagtes kende werd dat nu allemaal voor mij geregeld. Huilen doe ik niet/ bijna nooit meer. Emoties kom

Open brief met gemengde reactie op Duchâtelet zijn pleidooi

Beste mijnheer Duchâtelet, Ik las vandaag met genoegen uw opiniestuk in De Standaard. Fijn dat er eindelijk iemand het punt durft aanhalen waar ik al maanden over nadenk, maar dat ik niet wou aanraken of durfde te bespreken. Ik ben namelijk een van hen. Afgelopen jaar kroop ik ook door een burn-out. In het tweede jaar van mijn studie journalistiek, die ik combineerde met een job in de horeca, besloot mijn lichaam dat het op was. Ik viel in een zelfdestructieve spiraal van con

Hé het is best oké…

Om even buiten de maatschappij te gaan staan. Om alle andere hoeken te verkennen. Dat probeer ik mezelf al de hele dag te vertellen, en dat zal ik waarschijnlijk nog wel een tijdje gaan moeten doen. Amper twee weken afwezig en ik zie rond mij alles doorgaan. En ik sta stil. Heel erg stil. Zo stil zelfs dat als ik er niet op let, mijn kleine baby-stapjes van vooruitgang niet zie. Want ze zijn er! Vandaag een eerste dag zonder de bitch AKA de Alprozolam. En vandaag ook ALLEEN n

Een dagelijkse conversatie over burnout

Hoe het met me gaat? Wat lief dat je ‘t vraagt. Ik geloof wel goed denk ik. “Maar je hebt toch een burnout?” Klopt. “Moet je niet in bed liggen dan? Volgens mij rust je niet genoeg.” Ik heb een burnout, ik ben niet dood. Een burnout gaat niet alleen over rusten. Het gaat vooral over grenzen stellen voor jezelf en die leren kennen door heel veel te vallen en af en toe terug op te krabbelen. Dutjes helpen. Slapen is niet altijd even leuk. Piekeren hoort ook bij een burnout, en

Vijfentwintig jaar en compleet uitgeblust.

Vorige week zondag had mijn zus een brunch georganiseerd ter ere van haar verjaardag. Voor een stel vrienden en vriendinnen. Heel gezellig dacht ik nog. De avond ervoor hadden we flink gefeest en ik had weinig geslapen. Maar dat gebeurde wel meer tegenwoordig. Het werd steeds later en later op het werk in het weekend. Gemiddeld tot een uur of 4 ‘s nachts naborrelen als je om 01.00 uur de laatste glazen door het afwasmachine had gejast was geen uitzondering. Tijdens de week vo